درباره سازوپی

در اصطلاح علمای کلام و فلاسفه، ایمان به معنای تصدیق قلبی نسبت به حقایق دینی است. اما این تصدیق باید همراه با اقرار به زبان و عمل به اعضا و جوارح باشد. به بیان دیگر، ایمان حالتی نفسانی است که در آن انسان با تمام وجود به خداوند، پیامبران و روز قیامت اعتقاد راسخ پیدا می‌کند و این اعتقاد را در رفتار و گفتار خود نشان می‌دهد. علمایی مانند علامه طباطبایی و شهید مطهری تأکید دارند که ایمان تنها یک شناخت ذهنی نیست، بلکه یک نوع التزام عملی و انگیزه درونی برای انجام کارهای نیک است. متعلقات ایمان (ارکان ایمان): متعلقات ایمان، چیزهایی هستند که انسان مؤمن به آن‌ها ایمان دارد و در اسلام به سه اصل اصلی معروف‌اند (اصول دین): ۱. توحید: اعتقاد به یگانگی و یکتایی خداوند در ذات، صفات و افعال. ۲. نبوت: اعتقاد به اینکه خداوند برای هدایت بشر پیامبرانی فرستاده است و پیامبر اسلام(ص) خاتم آن‌هاست. ۳. معاد: اعتقاد به زندگی پس از مرگ، رستاخیز و حساب و کتاب در روز قیامت. (نکته: در دیدگاه اهل سنت، «عدل» و «امامت» جزء اصول عقاید هستند اما در جایگاه فروع دین یا کلامی قرار می‌گیرند، اما از دیدگاه شیعه، عدل و امامت